Cees Dam (1932-2026) leerde ik kennen toen hij al op hoge leeftijd was. Hij ontving me in zijn bureau aan de Schipluidenlaan. Via de goudgekleurde lift bereikte ik het niveau waar hij me geduldig opwachtte. Ook al was hij al bijna negentig jaar, nog altijd ontwierp hij gebouwen, dat wilde hij me die ochtend graag duidelijk maken. Overal maquettes, gordijnen, een enorme vergadertafel, het was alsof ik bij de architect Frank Lloyd Wright op audiëntie kwam. Als oud-decaan van de faculteit Bouwkunde in Delft behandelde hij me, houder van de Wibautleerstoel, met veel egards. Toen wisten hij en ik nog niet dat ik op zijn oude faculteit de nieuwe Bonnema leerstoel zou gaan bekleden. Dam ontwierp voor ons een mooi, bescheiden paviljoen op de grens van Westpoort en Havenstad. Het zou duurzaamheid verbeelden, een betere toekomst, een plek waar mensen bij elkaar zouden komen om over de toekomst van Amsterdam te praten. Een nieuw Pakhuis de Zwijger wilden we, maar dan in het westen van de metropool. Naar mijn idee had Amsterdam dat nodig. Samen met ondernemersvereniging Westpoort had ik hem daartoe uitgedaagd.
Dam bleek een uiterst charmante man. Later kwamen we opnieuw samen om over strategie te praten. Hoe betrekken we de Amsterdammers bij de toekomst van Havenstad? Cees Dam dacht hardop mee. Hij genoot. Ik weet niet meer of we het bij die gelegenheid ook over de Amsterdamse Opera gehad hebben, maar laat ik er dit van zeggen: nog elke keer als ik de opera bezoek denk ik aan de architect Dam en hoe hij de binnenstad van Amsterdam in 1986 een kloppend hart bezorgde. Over het stadhuis valt te twisten, maar de schitterende zaal vind ik nog altijd onovertroffen, zo feestelijk. De blik die de omloop biedt over de Amstel ontroert me elke keer als ik er weer kom. Ik wou dat ik dat nog aan Cees Dam kon zeggen. Maar het is te laat. Afgelopen maandag overleed hij, 93 jaar oud.
Geef een reactie