Woensdag 10 juni overleed Wim. T. Schippers (1942-2026) in zijn woning aan de Oudezijds Voorburgwal in Amsterdam. Twee weken eerder hadden we nog vergaderd aan het Sarphatipark. Met Wim vergaderde je niet, je luisterde naar zijn dwaze verhalen, zijn herinneringen aan toneelstukken, televisieshows, z’n nieuwste werken, de lekkage in z’n huis, zijn tomeloze woordenstroom, die geweldige radiostem, alsof je een uur lang naar Ronflonfon luisterde. Ook al was hij al 83 oud, nog steeds leek hij als een dertigjarige in de weer. Ellen, zei hij, miste hij wel. Elke keer kwam hij weer te spreken over Ellen. Tenslotte hadden we het over Sarphati, Wims voornemen om het Paleis voor Volksvlijt aan het Frederiksplein te herbouwen. Even eerder waren we nog naar de Nieuwe Kerk geweest voor de uitvoering van ‘Het paleis brandt’, de leesvoorstelling over Samuel Sarphati (Thom Hoffman), de aanstichter van de bouw van het paleis. Die opvoering vond-ie leuk. Vooral de stampvolle kerk had hij als bewijs gezien dat Amsterdammers het Paleis voor Volksvlijt nog altijd in hun harten hadden gesloten.
Als Wim over zijn werk sprak, sprak hij altijd met grote ernst. Alles wat hij maakte was tenslotte kunst. Geniale kunst. Ook de herbouw van het Paleis voor Volksvlijt, jammerlijk teloorgegaan in de brand van april 1929, was voor hem allesbehalve een grap. Van weemoed was bij hem al helemaal geen sprake. Nostalgie was de kunstenaar Wim T. Schippers volkomen vreemd. Het gebouw, zei hij, moest er gewoon weer komen. Van hem mocht het worden uitgevoerd met moderne materialen. Over de functie en over de kosten of de exploitatie of de opdrachtgever maakte hij zich geen zorgen. Terugbouwen op de oorspronkelijke plek, voor de deur van De Nederlandsche Bank, dat was het kunstwerk voor hem, uit te voeren net als zijn pindakaasvloer. Voor het gebouw van DNB had hij geen goed woord over, dat mocht gerust worden afgebroken. Als het hem was gelukt zou het zijn mooiste kunstwerk zijn geworden. Heel Amsterdam zou zijn uitgelopen. Ook na zijn dood, bezwoer hij die laatste vergadering aan het Sarphatipark, kan het nog steeds gemaakt worden. Wim was naast geniaal ook onverzettelijk.
Geef een reactie