Muiden

De wandeling van Amsterdam naar Muiderberg ontregelt, net als al die andere wandelingen rond de hoofdstad. In het Flevopark beginnen we, maar we moeten direct de hindernis van het veel te brede Amsterdam-Rijnkanaal nemen; enorme benzineschepen stomen onder ons door, naast ons dendert het drukke autoverkeer, alle staal trilt en dreunt. Bij de camping onderaan de brug begon ooit de Zuiderzee. De strekdam van het Buiten-IJ waarop Bavink en Bekker uitkeken gaat tegenwoordig schuil achter de bebouwing van Zeeburgereiland en IJburg. Maar eerst nog schuift het zware beton van de A10 vervaarlijk over onze hoofden; van de charme van het Gemeenlandshuis aan de dijk is weinig meer over. Daarna wacht ons de voormalige vuilnisbelt van de Diemerzeedijk, waar we over het golvende maanlandschap naar de schoorstenen van de centrale in de verte slingeren. Aan het eind bereiken we de achterkant van de centrale en de hallen van de Maxis, beide gebouwd op het vervuilde vijfhoekige baggereiland. Als we dat tenslotte gepasseerd zijn wacht ons de Baai van Ballast. Hier had een kerncentrale moeten komen. Groot was God dien middag en goedertieren.

Men noemt het Natuurboulevard 2.0. Wat we aantreffen is het tweede pakket maatregelen: ‘een flinke kwaliteitsimpuls’ die vooral fietsers en wandelaars ten goede zal komen. Pas onlangs kwam het pakket gereed. Vanaf hier kunnen we zeven kilometer lang ‘ongestoord’ over een gravelpad bovenop de dijk naar Muiden paraderen. Onder ons racen fietsers in strakke pakjes over een snelweg van lichtgevend beton. De fietsnietjes laten we voor wat ze zijn. Links het water van de baai, rechts het glazen geluidscherm van de A1. Dat laatste nadert de Maxisweg naast het fietspad en de oude trekvaart, boven ons zoemen de kabels van de hoogspanningsleidingen op hun route naar Almere en verder. Waar het scherm terugwijkt begint de bebouwing van De Krijgsman, een veel te grote nieuwbouwwijk op het terrein van de voormalige kruitfabriek. Pas bij het zien van het Muiderslot begin ik te ontspannen en na het passeren van de Vecht en voorbij de omwalling haal ik eindelijk opgelucht adem. Over een onverhard pad op de dijk struinen we door het hoge gras naar Muiderberg. Een heerlijk windje komt vanaf het IJmeer, boeren beregenen hun land, zwaluwen scheren boven ons. Ach Nescio, even voelen we ons weer onsterfelijk en helemaal niet droevig meer.