Zonnig weer dit keer. Bij Eelderwolde wandel ik De Onlanden in, een nieuwe waterbergingsgebied vermomd als natuurreservaat, op de grens tussen Groningen en Drenthe. Het werd aangelegd na de watersnood van 1998 en meet 2.500 hectare. Boeren werden uitgekocht, het waterpeil werd verhoogd. Liefst 1.700 hectare is nu natuurgebied, een groot deel bestaat uit water afkomstig uit Peizerdiep en Eelderdiep. Aan de Groningse kant een nieuwbouwwijk met luxe woningen, een goudkust aan insteekhavens vol sloepen en elektrische auto’s; bewoners wandelen er met honden. Het terrein zelf is open en blijkt toegesneden op fietsers, maar niet op wandelaars. Ganzen vlak boven m’n hoofd. In de verte ligt Peize. Ik wandel in zuidelijke richting naar Bunne. De historische Drentsedijk – ooit een zandpad – blijkt bekleed met vet asfalt. In 2019 verongelukte hier een fietser na een botsing met een vrachtauto. Bebrilde mannen in strakke pakken racen keihard aan me voorbij – geen tijd om te groeten. Ik beklim een houten uitkijktoren. Water zover het oog reikt. Hier midden in het veengebied is werkelijk niemand. Boven me een luidruchtig vliegtuigje, dat wel, het is op weg naar Eelde. Onderaan ga ik op een bankje zitten. In de zon. Ik pak m’n boek. Vandaag geen wandelgasten.
Ik begin in We gaan zo (2025) van Koos van Zomeren. Metselwespen, koolmezen, salamanders, wat een opmerkingsgave deze man, zoveel oog en oor voor zijn omgeving. Van Zomeren was dan ook een wandelaar. Tegelijk volgde hij het wereldnieuws. En al die romans hij verslond, zeker twee per week. Zo stuit ik op zijn voettocht in de bergen rond Grindelwald. Het is juni 2023. Het blijkt zijn favoriete plek. Als hij het dorp uitwandelt eerst esdoorns, onstuimige waterlopen, onvermoeibaar tsjirpende cicaden, dan: zicht op de vierduizenders. “Waar je ook zit, waar je ook staat, waar je ook loopt – altijd de Eigerblick.” Maar na enig wandelen ontdekt hij dat de Stieregg gesloten is. Reden: instabiliteit. Klimawandel hautnah. Klimaatverandering. Tastbaar. Hij komt er al veertig jaar. Maar in één generatie is alles anders. “Het bekende verhaal: gletsjers die slinken, permafrost die uit de bodem verdwijnt, een wand die als gevolg daarvan openhangt als een lange jas zonder knopen. Maar dit is niet het verhaal van een ander, dit is ons eigen verhaal.” Waarna hij zich afvraagt wat dat gaat betekenen voor de waterhuishouding van half Europa. Ik kijk om me heen. Geen Eigerblick. Gelukkig zijn er nu De Onlanden.
Geef een reactie