Orvelte

Vandaag nemen we ons voor de knapzakroute K4 te wandelen. Het is maandag. Onze bus uit Beilen arriveert keurig op tijd. Slechts twee uur zijn we van Amsterdam verwijderd. Welkom in Orvelte, het Drentse museumdorp. Tot onze verbazing is museumherberg De Schenkerij in de Schoolstraat geopend. ‘Er is hier altijd een uitspanning voor koffie en wc voor het publiek toegankelijk, dat regelt het dorp zelf,’ zegt de eigenaar die ons als eerste gasten ontvangt. De Schenkerij blijkt tevens galerie èn kledingwinkel. Na ons bezoek wandelen we via de gereconstrueerde brink naar het 19e eeuwse Oranjekanaal. Ontwikkeld in 1984 dankzij de dorpsbewoners en geholpen door studenten Geografie van de Rijksuniversiteit Groningen, bestaat deze knapzakroute al meer dan veertig jaar. Het is een van de 63 Drentse wandelroutes, 17 kilometer lang, een prachtig cultuurhistorisch traject over onverharde paden, niet gemarkeerd maar wel digitaal te raadplegen. Terwijl we lopen vertel ik over burgemeester Lieve die dit fraaie Drentse dorp terugslingerde in de tijd, om precies te zijn naar 1832. Wat nou nostalgie. Dit goed geoutilleerde dorp heeft juist de toekomst! We naderen de brug over het kanaal.

Direct over de brug lopen we vast. Volgens de digitale kaart moeten we naast de kippenfarm aan het kanaal het land in kunnen steken richting woeste gronden. Over het onverharde pad blijkt echter een ketting gespannen. Op een wit bordje met een geel papier dat aan een boom is gespijkerd staat, handgeschreven: “Wandelroute opgeheven door grondbezitter. Verboden toegang.” We worden gedwongen een flink eind om te lopen, over de rechte weg langs het kanaal. Nou vooruit, daar gaan we. Luid toeterend stuiven auto’s aan ons voorbij. Maximaal 60 kilometer per uur is het hier. Dat haal je de koekoek. Telkens moeten we wegduiken in de berm. Ik vertel mijn wandelmaat dat de gemeente het onverharde pad aan de overkant van het kanaal wil asfalteren voor fietsers, maar dat wil het dorp niet, en terecht. We maken de voorlopige balans op. Land dat verboden is, levensgevaarlijke situaties in het verkeer door bizar gedrag van automobilisten, een gemeente die wil asfalteren – na het fraaie autovrije Orvelte dat werd teruggeslingerd naar 1832, worden we weer met de barre realiteit geconfronteerd.