Sangao

On 1 november 2010, in demografie, internationaal, by Zef Hemel

Gelezen in Financial Times Deutschland van 29 oktober 2010:

Eerder schreef ik al over de stad als huwelijksmarkt. Mijn stelling is dat grote steden groeien omdat ze vooral als huwelijksmarkt dienst doen. De kans om mooie jonge mensen te ontmoeten is in een metropool nu eenmaal groter dan in een dorp of provinciestad. Het gevolg is dat mooie mensen naar de grote steden trekken, waardoor het effect wordt versterkt. Het gaat bij de trek naar de stad dus niet zozeer om het vinden van werk of een opleiding – dat is mooi meegenomen – maar om voortplanting. Nu wordt het bewijs van mijn stelling geleverd in China. Ruth Fend, correspondent van FT, bericht uit Peking hoe de demografische aardverschuiving aldaar zijn uitwerking heeft op de bevolkingssamenstelling van de grote steden. Door dertig jaar één-kind-politiek zijn er beduidend meer Chinese jongens dan meisjes. Men schat het mannenoverschot op 50 miljoen. Dat overschot concentreert zich in de grote steden. Wetenschappers waarschuwen al een tijdje voor het gevaar van geweld dat hieruit voort kan komen. Maar het probleem is nog groter als men bedenkt dat jonge vrouwen in de grote steden van China vaak hoogopgeleid zijn, financieel onafhankelijk en qua lichaamslengte steviger dan hun soortgenoten op het platteland. Zij worden ‘Sangao’ genoemd: ‘driemaal hoog’, dat wil zeggen hoog inkomen, hoge opleiding en hoge lengte. Vooral deze Sangao hebben moeite een geschikte partner te vinden.

Vandaar dat er sinds juli een Love Bus rondrijdt in Peking. De bus verzorgt een drie uur durende stop-and-go service op de derde ring rond de Chinese hoofdstad. Ongehuwde jonge mannen en vrouwen mogen er instappen en zich aan elkaar voorstellen door maximaal zeven minuten te spreken over zichzelf door de microfoon. Een soort van speed dating in het stedelijke fileverkeer. Elders in Peking adverteren ouders elke zondagmiddag in het park met de kenmerken van hun opgroeiende kinderen om een goede match voor hun zoon of dochter te kunnen maken. Het idee is griezelig, zeker in het vooruitzicht van de onvermijdelijke vergrijzing. Berekend is dat de enorme bevolking van China op afzienbare termijn zal krimpen. Zo rekent de ontwikkelingsbank ADB met een stijging van 60-jarigen en ouder in China van 100 miljoen nu naar 235 miljoen in 2030. Als mijn theorie klopt zal dit de trek van jongeren naar de steden alleen maar doen toenemen. Werk genoeg dus voor de Love Bus.

Tagged with:
 

Zelforganisatie

On 27 november 2009, in politiek, by Zef Hemel

Gehoord bij het Project Management Bureau van de gemeente Amsterdam op 27 november 2009:

Moeizaam uit bed opgestaan vanochtend. Ik moest een delegatie planners uit Peking ontvangen. Ze zijn in Amsterdam vanwege het congres The Urban Question, gisteren gehouden in de Zuiderkerk. Niet minder dan de directeur Stadsontwikkeling van de Chinese hoofdstad, mevrouw Huang Yan, voerde de kleine delegatie aan. Amper bekomen van de Olympische Spelen en zichtbaar opgelucht of, zoals de meeste Chinezen die ik ken, vrolijk en uitgelaten, hoorden ze m’n verhaal aan.

Wat ik gisteravond bij D66 aan tafel de aanwezige Amsterdammers niet kon vertellen, vertelde ik de Chinezen nu. Dat Amsterdam de meest complexe stad ter wereld is, dat Amsterdam tevens de meest democratische stad ter wereld is en dat die twee eigenschappen alles met elkaar te maken hebben. Alles gebeurt hier bottom up, aan de poldertafel. Amsterdam is daarmee het tegenovergestelde van Peking: allesbehalve een "Imperial City". Ik bedoel: het verkeer in Peking tot staan brengen, zoals men van de eerste president van Europa verlangt, is helemaal niet moeilijk – het gebeurt er dagelijks als willekeurig welke hoogwaardigheidsbekleder de Chinese regering bezoekt -; veel moeilijker is het om zoiets in Amsterdam te proberen! Maar dat vertelde ik niet. Schaterlachend riep mevrouw Huang Yan, die het ineens dacht te begrijpen, me toe: "So you don’t need a government at all!"

Tagged with:
 

Hemel boven Peking

On 10 februari 2008, in sport, by Zef Hemel

Gelezen in NRC Handelsblad van 26 januari 2008:

Komende zomer zijn we getuige van de Olympische Spelen, ditmaal in Beijing, in NRC Handelsblad overigens nog steeds gespeld als Peking. De krant meldde dat de Chinese metropool dit jaar vanwege die Spelen streeft naar 256 ‘blauweluchtdagen’, zoals op deze unieke satellietfoto. Dat zou namelijk ongekend zijn, want de stedelijke economie van Beijing is kolengestookt, dat wil zeggen dat vrijwel alle huishoudens nog kolen stoken. Boven de stad hangt bijna permanent een dikke smog, zoals er in de jaren vijftig boven Londen ook vette smog hing en er daar in één jaar meer dan vierduizend mensen kwamen te overlijden aan de gevolgen van de vieze lucht. Beijing anno 2008 is erger. Het is niet alleen de kolengestookte boilers van de zestien miljoen inwoners die de stadse lucht daar vervuilen, de Chinezen zijn ook nog eens autogek. Er rijden op dit moment al drie miljoen auto’s in Beijing en elke dag komen er meer dan duizend auto’s bij. Langs de randen van de metropool staan zeker acht kolengestookte centrales hun vieze roet de hemel in te blazen. En dan is er nog de grootste staalfabriek van China die op nog geen twintig kilometer afstand van het Plein van de Hemelse Vrede dikke pluimen rook de lucht in spuuwt. Om het nog hopelozer te maken: de chinese economie groeit als kool.

Omdat het IOC een schonere lucht eist, zijn de 256 blauweluchtdagen per jaar door de Chinese hoofdstad als belangrijk streven geformuleerd. En de acties van de stad zijn ongekend. Of het voldoende zal zijn wordt ook door de krant betwijfeld. Desalniettemin wordt er op grote schaal luchtkwaliteit gemeten, wordt industrie verplaatst, wordt een metrostelsel aangelegd, wordt energie voor de stadions en het Olympische dorp duurzaam opgewekt – het geheel van maatregelen is opnieuw een voorbeeld van hoe metropolen enorme slagvaardigheid kunnen tonen (als het moet) en in staat zijn de levensomstandigheden van miljoenen mensen in korte tijd te verbeteren. Wat het vervuilde Athene destijds naliet (Groene Spelen), gaat de Chinese miljoenenstad Beijing misschien wèl lukken: 256 blauweluchtdagen per jaar voor zestien miljoen mensen binnen bereik brengen in een tijdsbestek van amper vijf jaar!