Gedurfd

On 25 oktober 2010, in kunst, politiek, by Zef Hemel

Gelezen in NRC Handelblad weekblad van 16-23 oktober 2010:

De Chinese kunstenaar Ai Wei Wei is een moedige vrijheidsstrijder. In NRC Weekblad komt hij uitgebreid aan het woord. De aanleiding is zijn kunstwerk in de Tate Modern, waar hij de enorme turbinehalvloer met beschilderde zonnepitten bezaaide, een kunstwerk dat al na twee dagen weer gesloten werd vanwege gevaar voor de volksgezondheid. Maar over het bijzondere kunstwerk gaat het in het interview niet. Het gaat over het Chinese regime en de toekenning van de Nobelprijs voor de Vrede aan landgenoot Liu Xiaobo. Ai Wei Wei heeft van jongsaf het politieke geweld aan den lijve ondervonden. Hij spreekt van uitbuiting van het Chinese volk. Hij vindt het schandelijk dat de Chinese regering zoveel geld uitgaf aan een Wereldexpo in Shanghai. Hij noemt Shanghai zelfs ‘schaamteloos’. “Shanghai is altijd al een schaamteloze geldhoer geweest. Dat was in de koloniale tijd al zo en dat zien we nu opnieuw met die expo, een vertoning, en wat een ideeënarmoede. De hele expo is een manier om nog meer buitenlandse investeringen en technologieën naar China te halen.” Om te benadrukken dat China  jaarlijks 40 miljard euro uitgeeft aan het bespioneren en censureren van het volk, plaatste Wei Wei tijdens de Wereldexpo een camera, verbonden met het internet. De camera stond in Kopenhagen, op de plaats waar de Kleine Zeemeermin had gestaan. Die laatste was door de Deense regering tijdelijk naar Shanghai afgevoerd om daar tijdens de expo te tonen. De Denen waren er niet zo blij mee, met die camera. Over ironie gesproken.

Vandaag las ik in de Volkskrant dat de Nederlandse kunstenaar John Körmeling de Dutch Design Award krijgt voor zijn paviljoen op de Wereldexpo in Shanghai. ‘Happy Street’ bestond uit één lange straat met nep-huisjes waar Nederlandse koopwaar stond uitgestald. De jury noemt het kunstwerk “gedurfd en ironisch”.

Tagged with:
 

Geen tweede Shanghai

On 26 februari 2008, in infrastructuur, by Zef Hemel

Gelezen in NRC Handelsblad van 7 februari 2008:

"Nederland zal nooit een tweede Shanghai worden," zei premier Balkenende op 7 februari bij de werkgeversorganisatie VNO-NCW. De minister-president, tevens voorzitter van het Innovatieplatform, sprak over de noodzaak van meer flexibiliteit en innovatie in Nederland. Shanghai hoeft van hem dus niet. Allicht niet, denk je dan, Nederland is geen stad. Maar de uitspraak is wel weer typerend voor de wijze waarop Den Haag zich keer op keer vergist in de schaalverschillen en Nederland bijna terloops gelijkstelt met, ditmaal een Chinese, stad.

Ik weet wel, de premier bedoelde slechts te duiden op het tempo waarin zaken, met name infrastructuur, worden gerealiseerd in ons land en dat die wijze versnelling behoeft, al hoeft het niet vergelijkbaar met China, maar toch. Hij kan het kennelijk niet laten om, in plaats van China, de metropool Shanghai te nemen en in plaats van Amsterdam of Rotterdam, zijn eigen landje bij de zee. Wat is dat toch? Waarom kan een minister-president niet preciezer zijn en verschil maken tussen Oost-Groningen en Utrecht, tussen Heerlen en Amsterdam? Het tempo van de aanleg van infrastructuur in Venlo hoeft heus niet ophoog, eerder kan het daar omlaag. En het tempo in Groningen zou toch wel anders kunnen zijn dan in Amsterdam. Sterker, zou het tempo niet vooral in de Amsterdamse regio omhoog moeten? Moeten wij in dit kleine landje niet snel een metropool bouwen? Nee, de premier houdt een neoliberaal betoog waarin de hele natie, tot in alle uithoeken, meemoet in de gekte van grotere flexibiliteit, tempoversnelling en innovatiedrang. Met een groen sausje, dat wel. Nee, Shanghai wordt het in Nederland nooit. Het wordt hier overal Nijkerk, Barneveld, Veenendaal, Capelle.