Watergang

Opnieuw kiezen we voor noord, om precies te zijn Den Ilp. Van daaruit wandelen we vandaag naar Broek in Waterland, een afstand van circa twintig kilometer. De route maakt onderdeel uit van het Trekvogelpad. Even raken we bijna de A10 aan, maar dan wijkt hij weer, al blijft het razende autoverkeer nog lang hoorbaar. Belachelijk ver draagt het geluid over de weilanden. Dan hebben we Het Twiske inmiddels al gehad, het recreatie- en natuurgebied tussen de Zaanstreek en het Waterland dat voortkwam uit de zandwinning ten behoeve van het Coentunneltracé. De ontwerpers, die in 1968 hun uiterste best deden om het grote meer natuurlijke trekken te geven, hadden voor wandelaars niet veel oog. Die zouden allemaal met de auto komen, om ergens hun hond uit te laten. Grote parkeerterreinen moeten we daarom oversteken, vanochtend zijn die allemaal nog leeg. Ook voor fietsers hebben ze ruim baan gemaakt. Luie toeristen zoeven ons elektrisch voorbij. Vreemd achterover hangen ze op hun dwaze fietsen. Rond Landsmeer kunnen we hun geasfalteerde rijbanen niet ontwijken. Overal nieuwbouw. Waar is de Zaanse Schans?

Bij Watergang steken we met een pontje van de provincie het Noordhollands Kanaal over. Gedwee betalen we 25 cent. Daarna wacht ons een verrassing. Achter een nieuw woonwijkje dat we eerst moeten omcirkelen, klimmen we over een houten bruggetje dat toegang verschaft tot het Varkensland, ook wel Watergangse veld genaamd. Ineens is alles anders. Geen asfalt meer, geen parkeerterreinen, de fietsers hebben we van ons afgeschud, geen herrie van de A10, zelfs de drukbereden provinciale weg langs het kanaal zijn we vergeten. Vanaf hier tot in Broek is het landschap schitterend en prachtig. Staatsbosbeheer is de beheerder. Natuurlijk mag je hier in het broedseizoen niet wandelen, maar het is begin augustus, dus we betreden de brede strook land waar men een onverhard voetpad heeft uitgezet door alleen de bosjes lieflijk te snoeien. Omdat het al zo lang zo droog is, voelt de zompige grond korzelig en zwaar onder onze schoenen. We betreden weilanden waar we gewoon mogen lopen. Een onverhard pad leidt ons met witte stokken in een zigzagbeweging naar de rand van Broek in Waterland. We kijken elkaar aan. Dit is te mooi. Vergelijk dit met het Twiske. Zou de hele landelijke omgeving van Amsterdam niet zo moeten worden beheerd?