Ze geven me een cel. Hier zal ik vannacht slapen. Maar eerst het avondgebed. Ik ben voor de vierde keer in Nijkleaster Westerhûs, een nieuw klooster in de weilanden tussen Hilaard en Jorwert, Friesland. Dit keer nodigt Peter van den Broek mij uit. Van den Broek is zakelijk leider van het klooster. Met hem wandel ik de hele middag. Omdat het bijna voorjaar is zoeken we naar de weidevogels. We vinden grutto’s, een paartje zelfs, twee scholeksters, bijna geen kievitten, wel tureluurs, helemaal op het laatst nog een veldleeuwerik. Tureluurs zoeken de nabijheid van kievitten, merkt Van den Broek op. Toch houdt het niet over. Misschien is het te vroeg en zitten de vogels nog aan de Spaanse of Franse kust. Maar als we over een strakgetrokken weiland in de richting van Hilaard lopen zien we geen enkele vogel meer. Het gras is hier met drijfmest geïnjecteerd. Van den Broek zegt dat het wel verbrand lijkt. Misschien denken de vogels dat ook. Alleen de volgende ochtend heel vroeg, als ik in mijn kloostercel wakker word, hoor ik nog ouderwetse vogelgeluiden die ik van vroeger ken. Ze maken je blij, al die vogels.
Mijn verblijf op het klooster beschouw ik als een oefening. Een mens trekt zich hier terug en probeert te vertragen. Dat blijkt overigens zeer lastig. Boven is een meditatieruimte, maar daar kom ik niet. De andere gasten zijn voortdurend in de weer. Als ik kom schrobben ze rubberen matten, er wordt gekookt, er wordt schoongemaakt, er worden gesprekken gevoerd, tafels worden gedekt, er wordt gezamenlijk gegeten, pas na het middageten mogen gasten en kloosterlingen een uurtje lummelen. Als ik aan tafel over het isolement van het klooster begin, moet iedereen lachen. Binnen tien minuten sta je in het centrum van Leeuwarden! Wat moet je zonder auto. Vertragen door te wandelen is eenvoudiger. Na vier uur in de buitenlucht voel ik me al beter. Annie Proulx zag het goed: “Van wandelen raak je in een soort trance, die ruimte en rust in je hoofd geeft en je stimuleert om vreemde mogelijkheden en onwaarschijnlijke verbanden te verkennen.” Proulx wandelt elke dag. Ze beschouwt het als een oefening zowel voor het lichaam als de geest. Ook ik begin onwaarschijnlijke verbanden te zien.
Geef een reactie