Haskerdijken

Over een straat genaamd Fok, loop ik in noordelijke richting langs het water van de Hearresleat. Het belooft een zonnige dag te worden. Het veenkoloniale dorp blijkt langgerekt. Twee chinees-indische restaurants in rood baksteen trekken de aandacht. Maar dan komen eindelijk de viaducten van de A7 in zicht. Parallel moet straks de Lelylijn komen te lopen. Dan zal alles op de schop gaan. Wie gedacht had dat ik daarna eindelijk Heerenveen zou verlaten komt bedrogen uit. Een eindeloos lint van industrie strekt zich uit langs het water en de oude rijksweg. De bebouwing reikt helemaal tot aan Haskerdijken. Rechts van me doemt de A32 op en links het spoor aan de overzijde van het water. Op het weiland tussen A32 en de rijksstraatweg wil men een zonnepark bouwen. Alles lijkt hier dicht te slibben. En het treurige is, het geweld van al die infrastructuur en oprukkende bebouwing eindigt in het Dodo paad: een wandelpaadje met een kunstwerk verscholen in een waterstaatsbosje, dat ligt ingeklemd tussen de nieuwe en de oude rijksweg. Het werd in 2018 gemaakt ter herinnering aan de monnik Dodo die hier in de 13e eeuw woonde. Dat was ik helemaal vergeten. Ik wandel op het Jabikspaad.

Wie het pelgrimspad volgt moet tussen Akkrum en Heerenveen over een sterk zenuwgestel beschikken. Onverhard wordt het nergens. Een groot deel van de route valt samen met de brede asfaltbaan van de oude rijksstraatweg tussen Leeuwarden en Heerenveen; pal ernaast heeft men de nieuwe snelweg getrokken, zonder de oude op te ruimen. Bij zo’n breed wegprofiel zinkt de moed je als wandelaar in de schoenen. Pas bij Lekkerterp kan ik me van de dwaasheid bevrijden als ik de oude Van Sminiaweg in loop. Het smalle weggetje kronkelt in noordelijke richting over een oude dijk tot aan de Boarn, even ten westen van Aldeboarn. Ooit vormde dit paadje de belangrijkste verbinding over land van Leeuwarden naar het zuiden. Heerenveen bestond nog niet, er waren alleen Aldeboarn en Haskerdijken; de ‘vlek’ zou pas na 1550 op de landkaart verschijnen. In 1828 werd de Leeuwarderstraatweg aangelegd en in 1868 opende Staatslijn A, de spoorverbinding tussen Leeuwarden en Zwolle. De Van Sminiaweg kreeg daarop klinkers en een fraaie bermbeplanting. Maar vrachtwagens naar de boerderijen werden groter en reden alles stuk. Zo raakte uiteindelijk ook de dijkje geasfalteerd. Vandaag staat alles in het teken van de vooruitgang.