Gorredijk

Uit het Blauwe Bos komend wandel ik een plaatsje in met de naam Klein-Groningen. Voordat ik het in de gaten heb ben ik het buurtschap alweer uit. Dit is Oost-Stellingwerf. Hier werd vroeger turf gestoken. Even later sta ik aan de oevers van de Opsterlandse Compagnonsvaart. Het kanaal, die hier een knik maakt, zal ik op mijn voettocht tot aan Gorredijk blijven volgen. Daar, in Gorredijk, begon men in 1606 het 31 kilometer lange tracé te graven. Snel ging het niet. Honderdvijftig jaar later had men niet meer dan 13 kilometer gereed. Door mijn wandelrichting, merk ik, ga ik als het ware steeds verder terug in de tijd. Dat zie ik ook letterlijk aan de bebouwing, die steeds ouder wordt. Of de bomen langs het turfkanaal ook bejaarder worden durf ik niet te zeggen. Wat ik wel weet, is dat men in 1970 het fraaie kanaal wilde dempen. Turf werd er immers niet meer vervoerd, schepen waren allang door vrachtwagens vervangen. Weg dus met al die dure bruggen en sluizen. Het is aan een Limburgse pater in Gorredijk te danken dat het kanaal open bleef.

Ik wandel aan de noordzijde. Het fraaie van het wegprofiel daar is, dat het alleen verharding kent als er bebouwing langs de vaart staat. Staat er geen huis, dan vervalt het profiel in zijn oude staat en vervolg ik mijn voettocht over een karrenspoor, met soms een smal fietspad erlangs. Dat laatste moet het oude jaagpad zijn. Bos en landerijen wisselen elkaar af. Het schaarse autoverkeer op de verharde delen is uitsluitend bestemmingsverkeer dat steeds wordt geconfronteerd met doodlopende situaties. Het zoekt naar de dichtstbijzijnde brug of slaat af naar een weg die haaks op de vaart staat. Niet dat het veel snelheid inhoudt als het mij moet passeren, het aantal auto’s blijft hierdoor wel beperkt. Ondertussen zie ik hoeveel geld en energie in de oevers en bruggen van de Compagnonsvaart zijn gestoken, die tegenwoordig deel uitmaakt van een toeristische turfroute door dit oostelijke deel van de provincie. Veel tijd heb ik overigens niet, want bij herhaling eisen de vele waakhonden op de erven langs de vaart mijn aandacht op. Zat ik maar op een boot, want af en toe is het echt angstaanjagend.