Xiangzidian Cun

De documentaire begint. Een bergdorp. We staan hoog en kijken naar beneden. Het schemert als op een schilderij van Whistler. De maker, Sanshou Hu, kiest voor het panorama – dat doet hij de hele film. De mensen blijven op afstand, bij hem is alles landschappelijk. In 2020, dus in de pandemie, begint hij te filmen. We zien hoe er grond wordt gekocht voor de aanleg van een snelweg door het nauwe dal ter hoogte van het Chinese dorp. Vier jaar lang filmt hij hetzelfde dorp zonder zijn camera veel te bewegen. Zijn film heet Xiangzidian Village: the Stage. Hij wordt vertoond op de IDFA in Amsterdam, waar we drie uur lang kijken naar hoe men in het dorp de wegwerkzaamheden ondergaat. Noem het: berustend, gelaten. Door de pandemie vordert het werk overigens moeizaam. Van meet af aan behandelen de dorpelingen de weg als een toneelvloer waarop ze thee drinken en commentaar leveren op de werkzaamheden – ‘s zomers is het er bloedheet, ‘s winters valt er sneeuw -; dat doen ze totdat er aan weerszijden geluidsschermen worden geplaatst. Dan is de voorstelling voorbij. Uiteindelijk wordt er door de autoriteiten langs de weg een waterput geslagen voor de bewoners als compensatie.

Hu zelf levert de voice-over. Xiangzidian is zijn geboortedorp. Als hij even terug is bij zijn familie kan hij door het verkeerslawaai niet slapen. In het donker klimt hij naar boven. Op de top van de berg begint hij te vertellen over de aanleg van de weg, vanaf het allereerste begin. Op het eind zegt hij dat het hier volgens de autoriteiten om ‘rurale revitalisering’ gaat. Wij weten inmiddels beter. Het gaat niet om het dorp, maar om het dal. Het afgelegen bergdorp heeft ook niet om de weg gevraagd, het wordt eenvoudig de moderne tijd in geslingerd. We hebben het over een onderdeel van de nieuwe Zijderoute van partijleider Xi Jinping, een strategische corridor dwars door Noordwest-China. We zien zelfs hoe de inwoners gedwongen worden hun voorouders te herbegraven omdat het getekende tracé over de begraafplaats loopt. Ze zitten, praten met elkaar, drinken thee, flaneren langs het talud, een huwelijk wordt voltrokken. De ouders van Hu worden bij de wegaanleg ingeschakeld, grootvader houdt toezicht op het beton vanuit een tent. Als de weg eindelijk klaar is wordt er geofferd en gebeden, niet voor de weg maar voor de doden. Verder wordt er ruzie gemaakt over de verdeling van de schadevergoeding. Zo gaat het dus, ook bij ons trouwens. Geweldige film.


Posted

in

,

by

Tags:

Comments

Geef een reactie

Your email address will not be published. Required fields are marked *