Natuurlijk heb ik Breakneck gelezen, Dan Wangs ‘China’s Quest to Engineer the Future’. De moeite van het lezen waard? Ik twijfel. Ten eerste, het boek gaat alleen over China en de Verenigde Staten. Europa is in zijn ogen irrelevant. Dominant is de zoektocht naar vooruitgang, naar grote werken, naar economische groei, welk systeem levert de samenleving de meeste winst op? Begin 2000 vluchten de ouders met hun enige zoontje van China naar Canada. Later gaat hun Dan in Amerika studeren. Na zijn studie keert hij terug. Zes jaar blijft hij in China. Zijn boek schrijft hij op Yale. Een idee heeft bij hem postgevat. De Verenigde Staten worden gedomineerd door juristen, China door ingenieurs. Ingenieurs willen bouwen, juristen houden alles tegen. Wang moet niets hebben van de laatsten; zijn sympathie ligt bij de ingenieurs. Die brengen vooruitgang. Maar, geeft hij toe, zodra hun werk social engineering wordt, gaat het mis. Wang geeft twee voorbeelden: de Chinese eenkindpolitiek en de Chinese omgang met Covid. Beide werkten rampzalig uit.
Op het eind noemt hij nog Robert Moses, de stedenbouwkundige van New York in de periode 1928-1968. “He was an American urban planner who built at breakneck speed.” Tot 1974, schrijft hij, was Moses in Amerika nog een gevierd man, maar na het verschijnen van de biografie van Caro gingen Amerikanen hem zien als een corrupte despoot. Caro zette hem neer als The Power Broker. Toen begon in Amerika het tijdperk van de juristen. Ze hielden alles tegen. Wang noemt het boek van Caro gedateerd. Kijk maar naar New York. Die stad is gammel, valt uit elkaar. Sinds Moses is er volgens hem niet meer gebouwd, althans er zijn geen grote nieuwe publieke werken meer in uitvoering genomen. En als er nog iets gebouwd wordt, duurt het veel te lang en is het veel te duur. Links Amerika moet wakker worden, zich gaan richten op de toekomst en zich niet blindstaren op het verleden. Dat bedoel ik nou.
Geef een reactie